Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

Οι προσευχές μου δεν φτάνουν ποτέ
Στα αυτιά των θεών
Πάντα πνίγονται μέσα  στην χορωδία
των τζιτζικιών…

Είσαι ακόμα εκεί ψηλά,
στον καταγάλανο ουρανό;
Υπάρχει περίπτωση,
 πώς μπορώ να σε δω;

Μήπως είσαι βαθιά στη θάλασσα,
δεν είναι και μακριά.
Αναρωτιέμαι, αν βυθιστώ
θα είμαστε κοντά;

Μήπως είσαι στο χώμα,
Κρυψώνα σου η γη;
Αν ρωτήσω τον θεό,
Λες μια μέρα να μου πει;

Μήπως είσαι κάπου
στ΄ αστέρια;
Με το κενό να σου φιλάει
τα γλυκά σου χέρια;

Είναι το σώμα σου
σκορπισμένο σε κομμάτια;
Αν ναι, πού είναι τα
βαθιά σου μάτια;

Μήπως ήσουν μια ιδέα;
Και δεν υπήρξες ποτέ;
Μήπως άδικα ξενυχτώ τα βράδια
Ενώ σκέφτομαι την εικόνα σου ,και λέω, ναι

Ίσως ήταν μία μάσκα
Που έκρυβε το πρόσωπό σου.
Το παγωμένο γυαλί στα μάγουλά σου,
ήταν πάντα ο καημός σου.

Ήταν τόσο φωτεινή
Η ήσυχη θεά.
Αναρωτιέμαι αν μας βλέπεις,
απ’ τον θρόνο σου, ψηλά

Τότε κατάλαβα,
και η καρδιά μου τρόμαξε
Γιατί, πραγματικά,
δεν σε είχα δει ποτέ…

                                                                            Σταυριάννα Γεωργακίλα  (Α2)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου